Normaal ging ik samen met mijn mama, stiefpapa en zus naar
het concert, maar net op de dag van het concert heb ik nog een Directioner een
ticket aangeboden voor dezelfde prijs als wij betaald hadden. Het voelde zo
goed om iemand blij te maken! De hele dag luisterde ik naar 1D, zong ik
luidkeels mee en was ik zo happy en excited. Kwart voor vier vertrokken we,
recht naar Antwerpen.
Eenmaal aangekomen keek ik verbaasd rond. 'Niet zo veel
volk' zeiden ze op de radio, terwijl er hopen met Directioners toekwamen.
Mijn familie was er, haha!
Na een halfuur wachten voor het Sportpaleis, gingen we met
ingehouden adem richting de poort om binnen te gaan. Gelukkig was mijn ticket
(zoals verwacht) geldig en konden we binnen. We stapten richting 'hokken' en
werden er ingepropt met nog andere Directioners. Gelukkig was er genoeg ruimte.
Meteen werden er grapjes gemaakt dat we ons voelden als koeien met die hekkens
rond ons. De sfeer zat meteen goed. En het gegil ook, de tourbus! Toen begon
het wachten. Het was zeker 20 minuten na het afgesproken uur en duizenden fans
later dat we eindelijk uit die hokken mochten. We liepen een hele eind tot we
ons ticket mochten scannen. Ik schrok mij rot toen ik mensen tussen de hekkens
zag gluren die geen tickets hadden. Dit zorgde weer voor een hoop gelach.
Ein-de-lijk mochten we binnen en wat ik toen voelde was ongelofelijk! Wat was
dit geweldig! Meteen gingen we naar de Merchandise standen en ik kocht een
poster en het tourbook. Daarna konden we nog even drinken kopen en naar de wc
gaan.
Vervolgens gingen we naar onze plaatsen. Blok 122, rij 27,
zitjes 3,4,5,6. Wat mij verwonderde was dat er wat stoeltjes vrij bleven! Maar
wat zag ik goed, ook al zat ik redelijk hoog! Na een tiental minuten kwam het
voorprogramma. Camryn vond ik best wel goed maar je kon zien dat iedereen
wachtte op de jongens! Kwart na 8 was het eindelijk zo ver. Ze kwamen op en
meteen een heleboel getier!
De vele complimenten ontroerden me, de grappige momenten
deden me lachen en de zang maakte me zooo trots! Misschien was het gegil
overdreven (had gelukkig oordopjes bij), maar toch was het perfect! De
twitterquestions waren super, al had ik er meer verwacht. Ik kon niet geloven
dat ze echt waren en het was hartverscheurend toen ze weg waren. Ik mis ze zo
en hoop dat ze snel terugkomen maar ze zullen altijd in mijn memories blijven.
Het was zalig, de acties waren geslaagd en One Direction zelf ook natuurlijk!
Ik hoop dat ik ze ooit mag ontmoeten en alle andere Belgische Directioners ook
want het is allemaal onze droom.
DARE TO DREAM.
xoxo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten