Ik ga helemaal in het begin beginnen wanneer er aangekondigt
werd dat ze naar hier kwamen. Een vriendin smste mij dat en ik geloofde het
niet. Als ik dan naar mijn computer is keek, bleek ze gelijk te hebben. Ik had
direct een big smile op en kon op bepaalde momenten beginnen fangirlen. Later
die dag bij het avondeten zei mijn moeder het tegen mijn vader, die direct
reageerde: “Ja, dan zullen we voor tickets moeten zorgen zeker?” Ik moest het
ineens niet vragen! Nu ja misschien dacht hij dat hij het mij niet kon weigeren
;)
De dag van de ticketverkoop was echt zenuwslopend. Ik en
mijn vader voor een computer, constant die velden aan het invullen en hopen dat
er iemand tickets vasthad. Telkens zag ik dat er minder tickets beschikbaar
waren. Ik freakte en begon te panikeren waardoor ik sommige velden verkeerd
invulde. Achteraf bekeken had ik beter rustig gebleven. Na mijn zoveelste
mislukking probeerde ik opnieuw maar er was iets veranderd aan de website.
“Wachtlijst” stond er. Bij mijn vader stond het ook te lezen. Nu freakte ik
helemaal, ik keek op twitter en zag dat de tickets uitverkocht waren. En dat op
11minuten!
Daar zat ik dan zonder tickets wanneer iedereen aan het
fangirlen over hun tickets. De tranen sprongen in mijn ogen. Juist dan kwam
mijn moeder de kamer binnengelopen. Ze zag direct dat ik geen tickets had en
gaf me een knuffel. Ik droogde mijn tranen, vanaf dan besloot ik tickets te
zoeken en niet op te geven voor ik er had. Ik liet iedereen weten dat ik geen
tickets had en zei dat ze moesten ervoor moesten uitkijken. De respons was
fantastisch. Direct begonnen vriendinnen te tweeten voor mij. Ik kreeg
aanbiedingen van 1 maar ik had er 2 nodig. Ik had mijn vriendin belooft om ook
voor haar een te kopen. Ik heb een paar dagen blijven zoeken op twitter, sites…
Uiteindelijk DMde @1DupdatesBE naar mij dat ze er gevonden had en een paar
weken later had ik mijn tickets. Ik was superblij, ik moest er wel een wat meer
voor betalen maar de plaatsen waren meer dan de moeite.
De 1ste Mei begon voor mij al heel vroeg. Om middernacht zat
ik nog aan de computer, hopend dat ze al iets gingen tweeten. Maar ik gaf het
al gauw op en belande in mijn bed. Veel heb ik niet geslapen want om 8u zat ik
weer aan de computer. In de voormiddag zat ik het grootste deel op twitter,
douchte ik en maakte mij klaar. Op weg naar Antwerpen konden we niet de TMH cd
opzetten omdat dan de gps niet werkte. Gelukkig had een van mijn vriendinnen
een Ipod mee en konden we uiteindelijk wel ‘luid’ meekelen. Toen besefte ik nog
niet echt wat er te doen stond. Pas als ik het blauwe dak van het sportpaleis
naderde, sijpelde het besef binnen.
We waren rond 15u30 aan het sportpaleis. Direct gingen we
een kijkje nemen bij de merchandise stand. Omdat het zo duur was, heb niet echt
iets gekocht. Daarna zijn we gebotst op het meisje dat mij geholpen heeft met
de tickets en degene van wie de tickets waren. Samen met hun zijn we dan aan de
rechterkant van het sportpaleis gaan zitten. Daar hebben mijn vriendinnen ook
al onze glowsticks uitgedeeld. Gedurende zo’n 2uur hebben we zitten
praten,foto’s zitten trekken en onze armen zitten vol te kribbelen. Als je goed
luisterde, hoorde je de band soundchecken. Toen heb ik ook @1DupdatesBE en
@Belgian1D ontmoet. Trouwens, bedankt voor je papieren Liselotte. We waren naar
het groepje dat een flashmob ging doen aan het kijken als de tourbus opdraaide.
Ik herkende hem direct van op twitter en was niet de enigste. Iedereen liep er
achter en gilde. De kans was groot dat er niemand opzat maar ja…
Rond 18u gingen we dan eindelijk aanschuiven in de massa om
binnen te geraken. Na een lange omweg gevolgd te hebben, werden onze tickets
gecontroleerd en waren we binnen in het sportpaleis. Hier ging het gebeuren. We
spraken af met onze vriendinnen voor na het concert elkaar nog terug te vinden
en gingen elk onze eigen weg. Voordat we naar onze plaatsen gingen, kochten we
nog het tourboek. Eens we dan de arena echt betraden was er een wow-gevoel bij
ons. We zaten op het middenveld dus hadden een goed zicht. Als een dame onze
plaatsen toonde, konden we niet anders dan fangirlen. Onze plaatsen waren op
nog geen 5meter van het 2de podium!
In de arena zelf waren muziekvideos aan het afspelen en zat
de sfeer echt goed. Het voorprogramma Camryn viel nog mee. Bij haar covers
hebben we zitten meezingen om de spanning eraf te krijgen. Daarna was het weer
tijd voor de muziekvideos. Ik kon niet stil op mijn stoel zitten dus danste en
zong ik een beetje. Elke keer tussen de videos in toonde men effen ‘One
direction’ en werd er gegild desondanks het niet de 5jongens waren waar we op
aan het wachten waren. Toen ‘Single ladies’ van Beyonce erop kwam begon
iedereen echter mee te zingen. En dan die waves, oh man dat was pas machtig om
te zien. Ze bleven maar komen en bleven maar komen. Ie-der-een deed mee. Je zag
duidelijk dat iedereen er zin in had en klaar voor was.
Ik keek op mijn gsm en zag dat het kwart na acht was. Ik had
immers gelezen dat ze gingen begonnen dan dus ik begon echt zenuwen te kregen.
Als ze de trailer van hun film toonde, zong iedereen mee met de muziek. Een
goeie opwarming! Ineens gingen de lichten uit en begon er een filmpje te spelen.
Al vanaf dan begon de ganse arena te gillen en zoals je weet is dat niet
gestopt. Mijn hartslag ging omhoog als het doek was gevallen, het podium
zichtbaar was en de band begon te spelen. Ik zag de schermen omhoog gaan en
daar waren ze.
Na een dikke 2 jaar te wachten kon ik ze eindelijk zien. Het
gegil was oorverdovend maar niet storend. Ik hoorde hun goed zingen. Het rare
was dat ze echt leken op die jongens van op mijn posters. Normaal gezien zie je
nog een klein verschil maar dat was nu niet te zien. Het was echt fantastisch
hun live te horen en zien zingen.
Als ze dan op hun platform gingen staan, ging mijn hartslag
nog meer omhoog. Ze vlogen gewoon naar ons. Seconde bij seconde zag ik ze beter
en beter. Nooit had ik gedacht dat ik zo dicht bij hun ging staan. Ik keek naar
mijn vriendin en zag dat zij ook over de dolle heen was. Iedereen trouwens aan
het geluid te horen. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf als Niall zei: “We
finally made it to Belgium!” Ik kon het eigenlijk niet geloven. De minuten
daarna werden alsmaar beter. Bij OWOA kwam Liam aan onze kant staan en zwaaide
onze richting uit. Mijn innerfangirl kwam boven en mijn avond kon niet meer
stuk. Wanneer ze dan even verder gingen met hun platform, begonnen we te roepen
naar Niall. Hij stond aan onze kant en dus het dichtste bij ons. Heel de rij
begon mee te doen en uiteindelijk draaide hij zich om, om is te zwaaien.
Voor de rest was het concert gewoon niet te beschrijven.
Ontelbare keren zeiden ze dat we de beste fans waren en dat we een van de
luidste publieken waren die ze ooit gehad hadden. Ik weet dat het misschien
prietpraat was maar toch… Bij One Thing, Moments en Little things kregen we
zelf de kans om mee te zingen zonder dat zij iets zongen. Het kippenvelmoment
was voor bij Little Things. De hele arena was mooi verlicht en iedereen zong
mee. Het was gewoon onbeschrijfelijk om te zien en te horen.
Het beste van heel het concert was hun zien genieten van de
aandacht, vooral Niall en hun zien hun eigen zijn. Ook Liam’s danspasjes waren
de moeite. Ze zongen verdomd goed live (met een vette knipoog naar Zayn want
dat was op bepaalde momenten echt te goed). Wanneer Louis uitlegde hoe het kwam
dat hij 1/16e Belgisch was, voelde ik me trots om Belg te zijn. Kortom, het was
het geld waard en meer dan eigenlijk.
De tijd vloog voorbij en de lichten van het sportpaleis
sprongen weer aan. Toen we van onze plaatsen liepen, besefte ik nog niet goed
wat er mij was overkomen. Eens we buiten waren, besefte ik het wel. Ik viel in
de armen van mijn vriendin en begon te wenen. Het was de beste nacht van gans
mijn leven en dit wil ik nooit maar dan ook nooit meer vergeten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten